W 1953 ukończył Technikum Ekonomiczne w Krakowie i rozpoczął studia historyczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską obronił w 1957 i został zatrudniony w Katedrze Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej, kierowanej przez prof. Henryka Batowskiego, zmienionym później na Zakład Historii Powszechnej Najnowszej.
Specjalizował się w dziejach Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w okresie międzywojennym. W 1975 uzyskał stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy: Z dziejów genezy „Europy wersalskiej”. Współpraca Słowian zachodnich i południowych w ostatnim etapie I wojny światowej. W 1981 uzyskał stanowisko docenta.
W 1980 należał do grona osób zakładających NSZZ Solidarność w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1981 objął stanowisko szefa Komisji Uczelnianej związku. W 1987 został wybrany dyrektorem Instytutu Historii UJ i funkcję tę sprawował przez dwie kadencje. Należał do inicjatorów wydawanej w Krakowie serii Studia Polono-Danubiana et Balcanica. W 1993 stanął na czele Stałej Wspólnej Polsko-Czeskiej Komisji Nauk Humanistycznych. Był inicjatorem powstania Polsko-Słowackiej Komisji Nauk Humanistycznych[2]. W latach 2002–2004 był redaktorem naczelnym rocznika „Kontakty” wydawanego przez tę Komisję. Jest członkiem Komisji Środkowoeuropejskiej i Komisji Wojen i Wojskowości Polskiej Akademii Umiejętności. Był przewodniczącym kapituły przyznającej w Krakowie Nagrodę im. Wacława Felczaka i Henryka Wereszyckiego.
Odznaczony Medalem Ministerstwa Oświaty Republiki Czeskiej II klasy, a także Medalem honorowym Františka Palackiego za zasługi w dziedzinie nauk historycznych (przyznanym przez Akademię Nauk Republiki Czeskiej).